Rodzina Avantgarde

Od dziecka Enes ma dystrofię mięśniową Emery'ego-Dreifussa, co oznacza osłabienie mięśni. Pomimo, a może właśnie dlatego, jest fighterem i chce sobie codziennie udowadniać, czego to on może dokonać. Jedno rodzina daje mu przy tym dużo siły i wsparcia. Tutaj wszyscy trzymają się razem i wspierają się nawzajem.

Enes sprawiający wrażenie nieśmiałego, w rzeczywistości jest bardzo odważny i ciekawski. „Często się śmieję, kocham muzykę i ciągle próbuję nowych rzeczy. Od dziecka chciałem być zawsze sławny.”

Enes jest bardzo aktywny nawet na wózku inwalidzkim i z pasją gra w piłkę nożną na wózku inwalidzkim oraz regularnie trenuje. Cieszy się, że ma wózek inwalidzki, ponieważ wskutek osłabienia mięśni szybko się męczy. Wózek Avantgarde DF w wariancie z odsuwanymi podnóżkami udziela wsparcia Enesowi i, w zależności od przebiegu choroby, można go będzie zawsze z powrotem dopasować elastycznie do jego potrzeb. Pomimo jego ograniczenia, Enesa ciągnie do dalekich krajów: „Moim marzeniem jest pojechać kiedyś do USA, chciałem to zrobić już od dziecka.”

W 2006 r. Wanda usłyszała swoją diagnozę: Stwardnienie rozsiane. Choroba przyszła niespodziewanie dla matki dwojga dzieci, ale nie wyprowadziła jej jednakże z równowagi. „Trzeba akceptować fakty i trzeba się nauczyć żyć z nimi!” Od lata 2018 r. doszła do tego spastyczność i dlatego w lutym 2019 r. zastosowano wobec niej terapię kortyzonem, a wkrótce potem przestawiono na leczenie kolejnymi lekami. Ale Wanda nie daje się zbić z tropu. Jej pasje to rodzina, ogród oraz origami. „Jako połączenie pomiędzy działalnością artystyczną a terapią MS to origami jest optymalne. Precyzyjne składanie trenuje motorykę małą. Ma to pozytywny wpływ na zdolność kognitywną.” Na równowagę fizyczną ma wpływ codzienna praca w ogrodzie razem z mężem Dietrichem. Dotychczasowa sytuacja życiowa Wandy umożliwiała prowadzenie naprawdę aktywnego życia codziennego. W ostatnich latach przychodzi jej coraz trudniej uczestniczyć bez wsparcia osób obcych w wycieczkach, terapiach czy innych przedsięwzięciach. „Na dłuższych spacerach rzadko można napotkać właściwe miejsca do siedzenia.”
Pierwszym środkiem pomocniczym Wandy był chodzik rollator. Był pomocny przy dłuższych odcinkach, ale mniej nadawał się do ogrodu albo do wewnątrz. W ramach swoich poszukiwań natknęła się na wózek Avantgarde DV. Ponieważ sił ubywa często najpierw w ramionach i dłoniach, to masa wózka inwalidzkiego odgrywa decydującą rolę. Z najlżejszym wyposażeniem wózek Avantgarde DV waży tylko 8,7 kg. Dzięki temu wózek jest zwrotny i daje się łatwo prowadzić. Z maksymalnym obciążeniem do 140 kg ten wszechstronny talent nadaje się zwłaszcza do tych obrazów klinicznych choroby, w przebiegu których dochodzi do przybierania na wadze. „Cieszę się, że tym tematem zajęłam się wcześnie i mogę to tylko polecać każdemu, kogo to dotyczy. Aktualnie utrzymuję jeszcze dobrą kondycję, a uczenie się jeździć wózkiem inwalidzkim naprawdę sprawiało radość. Mój mąż zbudował mi nawet parkur do ćwiczeń. Wózek Avantgarde DV jest dla mnie perfekcyjną pomocą na co dzień, a także na dłuższą metę, ponieważ można go dopasować indywidualnie do różnych wymagań.

Kto bliżej pozna Wolfganga, to będzie skłonny coś zrobić razem z tym mężczyzną, który odnalazł jednego ze swoich. Mąż, bankier i właściciel domu jednorodzinnego, znalazł wypełnienie dla swojego czasu wolnego w prowadzeniu monachijskiego klubu sportowego wózków inwalidzkich. Wcześniej sam był aktywnym graczem, obecnie kieruje losami klubu w dużej mierze z biura. „Jedna nieudana operacja była odpowiedzialna za to, że mając 17 lat wróciłem na wózku inwalidzkim do swojego ówczesnego gimnazjum”, opowiada Wolfgang. „Chociaż w tym czasie nadal było jeszcze wiele uprzedzeń w kontaktach z osobami jeżdżącymi na wózkach inwalidzkich, nie przypominam sobie żadnych doświadczeń traumatycznych z moich czasów szkolnych. Rektor od razu zapobiegł potencjalnemu lękowi przed dotknięciem, wyznaczając kilku uczniów, którzy na zmianę mieli mi towarzyszyć przy przechodzeniu do klas, hali sportowej albo na dziedziniec szkolny. W kompleksie budynków niepozbawionym barier oznaczało to po prostu, że musieli nosić mnie na wózku inwalidzkim po stopniach.”
Jako jeden z pięciorga rodzeństwa Wolfgang nie mógł też narzekać na brak wsparcia w domu rodzinnym.  Przyszła matura i nauka bankowości.  Brakowało jeszcze tylko sportowego komponentu, który by dopełnił życie codzienne Wolfganga. Jego praca w związku jest dla niego mile widzianą równowagą względem pracy biurowej w instytucie. Wolfgang ma dzisiaj 54 lata i jako pierwszy przewodniczący oraz były aktywny członek jest integralną częścią swojego związku. Zmienny wózek Avantgarde DV udziela wsparcia Wolfgangowi w jego tak urozmaiconym życiu we wszystkich aspektach.